5 Mei 2015 · World of Budgies

Eigenaar Daniel Luetolf, Wurenlos, Zwitserland.

Onderstaand de Nederlandse versie van een artikel (Engelse versie) voor de website van Daniel Luetolf.

JUMP ON THE TRAIN, OR STOP DE TRAIN

Dit is geen artikel over de Nederlandse Spoorwegen of een reisadvies om op de snelste manier naar Hapert, Karlsruhe of Doncaster te komen. Wel om uw ambities op de kortste weg te realiseren, niet via de vele wegen naar Rome, maar zet uw kompas wel naar het zuiden als u in Nederland woont. Op mijn literatuurlijst op de middelbare school stond een relatief kort boek een novelle van Joseph van Eichendorff met de titel ‘Aus dem Leben eines Taugenichts’. Een jeugdige romanticus die naar het zuiden trek en onderweg geniet van wat hij daar zo tegen komt en droomt over wat hij tegen zou kunnen komen. Geen hoogstaande literatuur maar wel een inspiratie voor de jeugdige geest, misschien was het gewoon puberaal of de natuurlijke menselijke drang om te ontdekken wat er nog meer in de wereld te zien is. Dagdromen is ons grasparkieten kwekers niet vreemd, maar om verder te komen dan dat ‘het gras bij de buurman altijd groener is’ moet u toch echt verder dan de actieradius van uw elektrische fiets. De kwekers in de grasparkietensport staan anno 2015 op een kruispunt en vragen zich af waar gaat het met onze vogels naar toe en welke richting wil ik daarbij in slaan. Moeten wij naar de bakermat van de grasparkietensport het United Kingdom waar op facebook bepaalde kwekers zich manifesteren met vogels met prachtige koppen, of naar onze Oosterburen waar een tendens is om extreme vogels te bannen van de tentoonstelling en de lengte van de vogels daarbij limiteren. Zelfs het tegengestelde is een trend, de revival van de kleurparkiet. Ook de liefhebbers van de zo genoemde ‘monstervogels’ laten zich gelden soms in het openbaar maar steeds vaker buiten de spotlights. Dagdromen is voor mij veertig jaar later nog steeds een aangename bezigheid maar de moraal van dit boekje, of mijn eigen interpretatie daarvan, was dat dromen, of in ieder geval een deel ervan, niet uit komen als je niet op pad gaat en je eigen richting kiest. Soms valt het tegen en kom je er achter dat je de verkeerde weg hebt gekozen, zelfs dat is winst ten opzichte van blijven staan op het kruispunt in vertwijfeling en wachten op de trein die niet komt. Wij kozen dus de ‘symbolische train’ naar het zuiden en kwamen uit bij Daniel Luetolf. Een toonaangevende kweker waar wij de laatste jaren door omstandigheden niet meer aan toe waren gekomen om hem te bezoeken. Hij was niet de enigste kweker die wij op onze reis in april 2015 bezochten maar voor dit artikel is hij wel een goed voorbeeld.

Bezoek aan Wurenlos samen met de vogelvrienden Henk Fidder, Appie van Gelder en Jos Reijnders.

Korte impressie van Henk Fidder

De voorpret van een dergelijk uitstapje is voor mij altijd minstens zoveel de moeite waard als de gebeurtenis op zich. Kortom voor mij in meerdere opzichten een hoogtepunt als herintredende (na 30 jaar) grasparkietenkweker. Van huis uit is de rasveredeling van allerhande dierensoorten mij met de paplepel ingegoten waaronder o.a. sierduiven. De avond voor ons vertrek haalde ik bij Willie Dokter enkele vogels voor Daniël op die wij zouden meenemen. Daarmee gelijk nog even van de gelegenheid gebruik gemaakt om Willies vogels nog eens goed te bekijken. Met het kwaliteitsbeeld van Willies vogels nog vers in het geheugen betraden wij vrijdagmiddag het vogelverblijf van Daniël. Hoewel ik inmiddels toch al het nodige aan kwaliteitsvogels had gezien was ik onder de indruk van de vogels die ik daar zag. Hoewel ik aanvankelijk nogal moest wennen aan de enorme (veer) ontwikkeling die de showgrasparkieten hebben doorgemaakt was ik direct enorm onder de indruk. Niet alleen over het aantal goede grasparkieten maar ook in vrijwel iedere broedkooi zaten imposante vogels. Daarnaast waren er na Daniels zijn Australië reis alweer diverse jonge vogels te bewonderen. Vogels met een dansende ‘hoofdtooi’ met een fraaie kopbevedering en goed geproportioneerde types. Wat mij direct opviel is het gemak waarmee Daniël ons toeliet tot zijn vogelverblijf en de zorg, vertrouwdheid en de aandacht die hij heeft voor zijn vogels. Geen schrikkerige of stresserige vogels maar vogels die de baas net zo goed kennen als de baas hen. Overduidelijk dat Daniël veel tijd in zijn vogels investeert. Na de 1^e rondgang was het voor mij die middag duidelijk waar de toekomst van mijn ideale grasparkiet ligt. Het type vogel zoals de bij dit artikel getoonde foto van de grijze geelmasker cinnamon man zie ik voorlopig als levend ideaalbeeld waar ik met mijn kweekresultaten naar wil streven. Het zal een flinke uitdaging worden. De tijd vloog voorbij en ik heb erg genoten van ons bezoek aan hem.

Nieuwe ideaalbeelden

Daniel Luetolf staat bekend als een man die met zijn vogels de grens op zoekt in de grasparkietensport. Zo ging het hem 10-15 jaar geleden vooral om diepe maskers en daarmee maakte hij dan ook indruk en speelde zich in de kijker. Samen met deze lange bevedering kwamen ook andere eigenschappen naar voren die hij gebruikte om zijn vogels meer veervolume te geven. Er ontwikkelde zich een speciaal bevederingtype die wij ook bij andere species zien zoals bij o.a. duiven en kippen. Een harige bevedering met een degeneratie van de verhaking. Extreme vogels die ook wel werden beschreven als levensvatbare feather dusters. Een andere fase in de ontwikkeling was de richting van de bevedering, deze ging meer naar beneden vanuit de washuid, maar ook meer zijwaarts in de nekpartij. Het accent lag in die tijd op de bovenbouw, historisch ligt hier ook de basis van de postuur kweek en in de geschiedenis waren dat ook de kwekers zoals Alf Ormerod, Andre Vermeir, Jo Mannes die zich op dit domein wisten te onderscheiden. Het zien van minimale verschillen, deze vogels aanschaffen en het verder door ontwikkelen van deze kleine verschillen is de kracht van kwekers met een vooruitziende blik. Vooruitgang is één van de elementen die de grasparkietensport aantrekkelijk maakt. De genenpoel van de grasparkiet geeft hiervoor vele mogelijkheden. Elke vooruitgang zorgt ook voor discussie onder de kwekers en soms tot verdeeldheid. Deze verdeeldheid heeft niet alleen nadelen, het positieve hiervan is dat er corrigerende tendensen of maatregelen ontstaan die te ver doorschieten in een bepaalde richting afremmen. Daniel Luetolf heeft de “monstervogels” al weer achter zich gelaten en preventieve- en corrigerende maatregelen getroffen daarmee boetserend aan het prototype om een nieuw ideaal te creëren.

Achtervulling en nek

Deze grijze cinnamon man is een voorbeeld van de richting die hij is in geslagen. De moderne vogels met de mooie voorwelving en doordraaiende- dansende veren missen veelal de gewenste achtervulling. In deze vogel is het gelukt om beide elementen te combineren. Een wigvormig type en een natuurlijke expressie, waarbij er ook correcties op de lengte van de slagpennen in gang zijn gezet.

Het type is weer in opkomst

Veel moderne vogels laten al weer een beter aansluitende lichaamsbevedering zien, hierdoor komt het type beter tot zijn recht en zijn de poten ook weer beter zichtbaar. De vooruitstekende dijveren die de belijning verstoren kunnen hiermee ook beter onder controle gebracht worden. De kunst is natuurlijk om daarbij de kopbevedering op hetzelfde niveau te houden. Bij deze grijze pop zijn deze onderdelen prima gelukt, dit combineren is een waar kunststukje. De foto is gemaakt van deze pop in de broedkooi wat van invloed is op de vleugeldracht.

Dichtheid van de bevedering

Bij deze donkergroene spangel man zijn een tweetal minder aantrekkelijke kenmerken zoals de open bevedering en de te harige bevedering al weer op hoger niveau gebracht, de dichtheid van de bevedering is beduidend toegenomen en ook de harige bevedering is deels gecorrigeerd.

Expressie

Deze grijze cinnamon man in de broedkooi weet met zijn uitstraling te imponeren. In korte tijd ontving ik op deze foto op facebook diverse likes en superlatieven. Zoals super vogel, eindelijk weer vogel met een strakke lichaamsbevedering. Dit is waar wij naar toe moeten enz.

Ook bij andere kwekers zagen wij de goede richting die het uit gaat met onze grasparkieten, geen achteruitgang maar een verbetering op meerdere vlakken. Ook in Nederland zijn ze te vinden, u moet wel op de trein stappen om het te zien. Stoppen van de trein is een ingewikkelde opgave, “you better jump on the train and join the party”.

Toch zijn er meerdere wegen naar Rome.

Volgens: Jan Bouwmeester

JUMP ON THE TRAIN, OR STOP DE TRAIN.

Vind ik een heel leuk geschreven en verduidelijkend verhaal.

Het is volgens mij gewoon één manier om de ontwikkelingen te volgen.

Hier zitten dus wel de risico’s aan van het op de trein springen. Risico’s van eraf vallen, een hoge “boete” krijgen per parkiet voor het mee willen rijden. Veel moeilijker om kweekresultaten te behalen. Grote fouten als te lange slagpennen en staartpennen, die niet gemakkelijk weg te selecteren zijn. Immers de kopbevedering zal dan ook korter worden en dan zijn we weer “terug bij af ” Eigenlijk doen liefhebbers dit al jaren. Steeds achter de feiten aan hollen terwijl er ook nog zoiets is als oorzaak en gevolg. We doen het dus zelf of we doen daar niet(meer) aan mee. Het valt niet uit te sluiten dat de hoge ”boetes” die je dan wel deels zelf bepaalt, één van de oorzaken zijn van de achteruitgang van de liefhebberij of zorgt dit juist voor opbloei?? Het is zelfs een vraag of hoge prijzen voor parkieten, ethisch wel verantwoord zijn. Qua vraag en aanbod is het natuurlijk wel normaal verantwoord. Het is ook wel het kopen van verbetering. Terwijl strenge selectie met een oog voor kwaliteit ook een manier is om verbetering te krijgen. Alleen duurt dit vaak wel langer omdat de verkopers al een voorsprong hebben. Immers anders zouden we daar niet gaan kopen. Persoonlijk vind ik verbetering van het type het belangrijkste. En ik niet alleen zoals uit onderstaande tekst blijkt.

Dagdromen bij mijn grasparkieten? Ik doe niet anders, dat vind ik juist de charme van de kweek. Zelf probeer ik steeds langzaam verbetering te creëren uitgaande van mijn korter bevederde vogels. Ik richt mij hierbij in de eerste plaats op groeirichting en belijning(aansluitende bevedering met de juiste kopdracht en wenkbrauwen) van de bevedering. Strakke buiken, korte slagpennen en staartpennen, een goede pootstand. Kijk maar eens naar deze jonge Overgoten opaline hemelsblauwe pop van 31 dagen. Deze vogel vind ik al heel mooi al moet ik vermelden dat het nog altijd minder is dan het getekende ideaalbeeld. Maar de super vogels van onze bekende Zwitser gaan voorbij het getekende ideaalbeeld. Waarbij ik mij afvraag of we dat wel moeten willen?